Profilo di Luo♂♀[ρ€ĩ-ρ€ĩ] шĦĩ‡€ ĊĦöĊö£...FotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
07 settembre 1 อาทิดที่ผ่านมาฮะฮ่า..
คาดว่าคงมีหลายคนเข้ามาดูแล้วปรากฎว่าสเปซไอเพ่ยไม่เหนมีการอัพทูเดทตรงไหน คือว่ามันเหนื่อยอะไรไม่รุ รูปที่ถ่ายมาเรยไม่ได้เอามาลงซะที วันนี้ฤกษ์งามยามดี เราก้อมาอัพสเปซกัน
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันอาทิดที่ 2 ก.ย. 2550"""
วันนี้เปนวันที่การบ้านยังสะสางไม่เส็ดซักอย่าง (ถึงตอนนี้ก้อยังเหมือนเดิม แถมเยอะกว่าเดิม)
ชมรม KU Photo เค้าจัดทริปไปเพชรบุรีกัน เพ่ยก้ออยากไปมากมาย แต่เมย์ไม่ไปด้วย เลยชวนไอนุ้ย กะ คุนโต้ง (ที่ไม่ใช่สมาชิก) ไปด้วยกัน พี่ๆ เค้านัดตอนเจ็ดโมงเช้า แระเรื่องมหัสจรรย์เรื่องแรกของวันก้อเกิดขึ้น —— lady mama late (ไอนุ้ย) มาเปนคนแรก.......โอ้ววววว...... ตื่นเต้นงัย อิอิ สักพักโต้งก้อมา แร้วเราก้อขึ้นรถกัน รถออกจากมหาลัยตั้งแต่ยังไม่แปดโมง ระหว่างทางแวะปั๊ม ซื้อกาแฟกิน (กัวหลับแร้วโดนแอบถ่าย...555) ถึงเพชรก้อปาเข้าไป 11 โมงกว่า ใกล้เวลาข้าวเที่ยง ไม่ต้องถามเรย ก้อข้าวไก่ทอดบาร์ใหม่นี่แหระ นั่งกินอยู่ดีดี ไอนุ้ยดันมาตาดี แหงนหน้ามองขึ้นไปบนหลังคา แร้วก้อเห็นตุ๊กแกสองตัวกะลังจ้องมาทางเรา และเรื่องมหัสจรรย์เรื่องที่สองก้อเกิดขึ้น —— ไอนุ้ยกัวตุ๊กแก (รู้แล้วเหยียบนะรู้แล้วเหยียบ) เอิ๊กๆ
พูดมาตั้งนาน ยังไม่ได้พูดถึงโต้งเรย.. ยัยนี่ก้อขาดโค้กไลท์ไม่ได้จิงๆ แวะปั๊มเปนต้องติดไม้ติดมือมาเหอๆ
กินข้าวเส็ด (ไม่รู้ไอนุ้ยเปนไรนักหนากะตุ๊กแก) แหงนหน้าขึ้นไปอีกแระ ทีนี้เห็นเพิ่มอีกตัวเปนสามตัว ท้องมันข๊าวขาว อี๋..... เหอๆ เข้าเรื่องๆ พี่ๆ เค้าก้อแนะนำวิธีใช้กล้อง จับมุมจับภาพยังไง อะไรประมาณนั้น แร้วก้อแยกย้ายกันไปถ่าย ประเดิมด้วยรูปแรก..
ไอนุ้ย--ไอเพ่ย เราไปถ่ายน้ำตกกัน
ไอเพ่ยกะไอโต้งฮาแตก คือพวกกูเห็นแต่น้ำพุหวะ แถวบ้านไอนุ้ยเรียกน้ำตก --- รู้แร้วเหยียบไว้ อย่าบอกไคนะ ว่าน้ำพุแถวบ้านไอนุ้ยเค้าเรียกน้ำตก เอิ๊กๆ
เส็ด..ก้อเดินเลาะเข้าไปข้างในเรื่อยๆ เอ่อ..ลืมบอกไปว่า เราไปราชนิเวศมฤคทายวัน อะไรซักอย่างนี่แหละ น่าจะถูกนะ (ต่อๆ) เราก้อเดินเลาะเข้าไปเรื่อยๆ แร้วก้อถ่ายรูปตามทาง แร้วเพ่ยก้อไปสะดุดอยู่กะกล้วยไม้ช่อเบอเริ่ม ก้อเลยไปถ่าย แต่เฮงซวยกล้องแมร่งถ่ายมาโครไม่ได้ เลยเปลี่ยนใจ นั่งลงกะพื้นแร้วถ่ายต้นไม้กาฝากแทน เอาไปเอามา จากนั่ง ก้อกลายเปนคร่อม จากคร่อมก้อกลายเปนนอนราบ (แหนะ..อย่าคิดลึก เค้าหมายถึงท่าตอนถ่ายรูปต่างหาก) นอนอยู่นาน จนไอโต้งเอือม เพ่ยจึงเลิกพยายาม แร้วก้อไปถ่ายอย่างอื่น ไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ จนเวลาล่วงเลยไป ชั่วโมงกว่าๆ แระ เพ่ยก้อรู้สึกว่า กล้องมันหนักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แระก้อรู้สึกเพลีย อยากนอน ไม่มีแรงถ่ายรูป เนือยๆ เฮ้อ.. แร้วเดชะบุญ ไอโต้งก้อเจอเนื้อคู่ รู้สึกว่าจะชื่อเอ็ม บอกให้ถ่ายมา ฉันก้อถ่ายมา นี่เลยไม่กล้าเอากล้องให้ไคดูเลยนะเนี่ย เด๋วจะหาว่าเราบ้าผู้ชาย อิอิ แร้วเหตุการ์ณก้อดำเนินต่อไป สามคนนี้ก้อขึ้นไปบนพระราชวัง(มั้ง) ข้างบนเค้าห้ามใส่รองเท้าขึ้นไป แปลกใจว่าคนสมัยก่อนเนี่ย ถึงจะผู้ดียังไง แต่ตอนนอนก้อไม่น่าจะต้องนอนท่าเรียบร้อยเสมอไปนี่ อีกอย่าง มีตังซะเปล่าทำเตียงมาอันเท่าหอยมด พลิกตัวทีก้อตกเตียงแระ แร้วมันจะนอนสบายได้ยังไงฟร่ะ แร้วอีกอย่าง สวิสปิดเปิดไฟ ไอเพ่ยนึกว่ากล้องวงจรปิด ไม่รู้จะทำให้มันหรูไปไหน อากาศก้อร้อนมากมาย บั่นทอนกำลังมักๆ แร้วก้อมีคนมากระซิบว่าแถวนั้นมีไม้ดัดรูปไดโนเสาร์อยู่เลยตื่นเต้นทำเหมือนไม่เคยเห็น รีบสับเท้าใหญ่ (แต่..ไอนุ้ยกะไอโต้งบอกเปนยีราฟ) แร้วเมื่อเราเดินไปถึง เราก้อเห็นว่ามีชิงช้าอยู่ด้านล่าง เลยลงไป แร้วก้อนั่งเล่นไปเรื่อยเปื่อย แระอารมณ์อยากกดชัตเตอร์ที่หลืออยู่น้อยนิดของไอเพ่ยก้อหมดไป
ขากลับพี่ๆ ที่ใจดีเค้าก้อแวะให้ซื้อของฝากกัน เท่าที่สังเกตมา ถุงไอเพ่ยใหญ่สุด แร้วเราก้อกินกันไม่หยุดอยู่เรื่อยมาตั้งแต่ตอนขึ้นรถ ทอดมันอร่อยมักๆ ไอโต้งอดใม่ไหวแกะหม้อแกงกินถาดนึง จนมันอิ่มมันก้อพล่อยหลับไป ซักพัก แระเรื่องน่าตื่นเต้นก้อเกิดขึ้น รู้ๆ กันอยู่ว่ารถตะไลหนะ กะตุกที ขวดน้ำอ้อยบนหัวก้อตกลงมากลางกระหม่อมของไอโต้ง หล่อยตื่นขึ้นมาแบบงงๆ และตื่นต่อไปจนถึงมหาลัย (แน่ซิ..ไคจะไปหลับลง) แต่อยากขอบคุณแกมากมาย เพราะที่นั่งตรงนั้น แกเปนคนขอแลกที่กับชั้นเอง 55+ ก้อซวยไปอิอิ..
ถึงมหาลัยเปนเวลา 19.43 น. แยกย้ายกันกลับบ้านไป ในขณะที่เพ่ยเพิ่งถึงบีทีเอส ไอนุ้ยกะลังนั่งอัพสเปซอยู่แร้ว -*- เพ่ยก้อกะว่าจะอัพให้หมดเรื่องหมดราวไป แต่มันไม่ไหวจิงๆ ไอหลับทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปิดคอม และตอนเช้าก้อไม่ได้ไปเรียนอิ้งค์ด้วย...
แร้วเพ่ยก้อไม่มีเวลามาอัพ ทั้งๆ อยากเปิดคอมใจแทบขาด
วันจันทร์ เรียนแม็คกะพี่ต่อเลิกก้อเย็น กลับมามีแรงอาบน้ำก้อบุนแระ
วันอังคาร กลับมาถึงบ้านสลบ..เรียนจีนต่อหกโมงเย็นถึงสามทุ่มครึ่ง
วันพุธ (เลิกเรียน 9 โมง) แต่วันนั้นดันไม่ได้มาเต้นแอโรบิกเฮลท์ เลยต้องมาซ่อม (ขาดทีเดียวต้องทำเพิ่มสี่ที -*-) รอถึงห้าโมงเย็น โต้งก้อมาเต้นเปนเพื่อนด้วย คุนป้าเท้าไฟข้างหน้า หนูขอซูฮกจิงๆ เก็บท่าได้ทุกเม็ดไม่มีตกหล่น ท่ายากๆ จนเท้ากูแทบพันกันเปนเลขแปด ยังทำไปได้ นี่แหละน๊า ไอโต้งบอกว่า อย่าดูถูกพลังป้า อาจานนำเต้นก้อใจดีมากมาย เซ็นให้สี่ช่องเลย ดี วันอื่นจะได้ไม่ต้องมา
วันพฤหัส ก้อเหมือนวันอังคารนั่นแหละ
วันศุกร์ ....ก้อวันนี้ไง
วันนี้ ที่เยาวราชมีงานเปิดตัวรถรางชมเมือง ปะป๊ากะมะม๊าบอกให้ไปถ่ายรูป คือตอนนั้นมันห้าโมงเย็น ไอเพ่ยสร้างปาติหารอาบน้ำแต่เช้า เตรียมตัวจะนอน แต่ก้อนะ... ถ่ายรูปก้อนั่งอยู่แต่บนรถแหละ รูปที่ถ่ายมาก้อไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ซ้ำยังต้องมาอาบน้ำอีกรอบอีกเฮ้อ... แต่ก้อหนุกดี ได้นั่งรถรางรอบแรก
เขียนถงึตอนนี้มันก้อคิดอะไรไม่ออกแระเพราะมันง่วงนอนมากมาย ทั้งๆ ที่ตอนอาบน้ำคิดเรื่องจะมาเขียนได้ตั้งเยอะ แต่ก้อไม่เปนไรเพราะเด๋วจะไปแต่งรูปแร้วเอาลงสเปซคงอีกนานกว่าจะเส็ด
กู๊ดไนท์ กู๊ดมอนิ่ง กู๊ดเดย์ กูดอาฟเตอร์นูน กูดอีฟเวนนิ่ง etc. ไคมาอ่านเวลาไหน ก้อเอากูดนั้นไปละกันนะ
คิดถึงเพื่อนๆ มากมาย
ปล. เค้าให้เอาไว้เขียนข้อความที่ลืมเขียน แต่ตอนนี้ยังนึกไม่ออกว่าลืมอะไร ก้อไม่ต้องเขียนแระกัน เอิ๊กกก...
คิดถึงอีกที
จุ๊ปๆ
20 agosto ช่วงนี้อัพถี่จังไม่รู้เปนไร
เห็นสเปซตัวเองแล้วก้อเบื่อๆ
รู้สึกว่าจะยัดเยียดอะไรให้มันเยอะเกินไป
มันเลยรู้สึกว่าเอื่อยๆ ตอนโหลด
หรือเนตกูห่วยเองว่ะ
มะวานนี้..
ได้คุยกะพี่แอน (สอนอิ้งค์ตอนอยู่ลำปาง)
พี่แอนบอกว่ามีไรให้ช่วย
ให้เขียนความรู้สึกที่ได้เรียนกะพี่แอนละก้อพี่บอล
เพื่อที่จะเอาไปลงใบโบว์ชัวครอสโควตา มช.
ไอเราก้อรับปากไว้ซะดิบดี
วันนี้...
พี่แอนมาทวง (ยังไม่ได้เขียน)
เลยคิดสด
บอกพี่แอนว่า
"ประโยคเดียวได้ไหม๊"
พี่แอน.."ลองดู"
ก้อเลยพิมไปให้พี่แอนว่า
"ที่กรุงเทพฯ เค้ามีอ.ปิงกะ Enconcept
ที่ลำปางเปิ้ลก้อมีมีบอลกะพี่แอน"
แต่..
พี่แอนบอกว่าไม่อยากให้มีชื่อสถาบันอื่นมาเกี่ยวด้วย
เลยนั่งคิดใหม่
"ช่วงใกล้โควตาก็กระวนกระวายใจ
ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะสอบได้
แต่มีเพื่อนแนะนำให้ไปเรียนกะ
พี่บอล และก็ พี่แอน
ก็เลยลองดู
ปรากฎว่าพี่ๆ สอนดีมักๆ ใจดีเป็นกันเอง
เรียนแล้วไม่เครียดเลยค่ะ
แล้วก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ
สอบติดตามที่ตั้งใจไว้เลยค่ะ"
555+
เพ่ย.."ใช้ได้ไหม๊ค่ะพี่แอน"
พี่แอน.."ต้องอย่างงี้ซิจ๊ะน้องรัก"
อิอิ
แอบปลื้ม
ว่าเราก้อเขียนอะไรดีดีกะเค้าก้อเปน
วันนี้ตื่นมาก้อเที่ยงซะแระ
เปนวันลงประชามติ
คุณโต้งโทมาแต่เช้าเชียร์
แต่ไม่ได้เปิดเครื่อง
พอเปิดปุ๊ป ก้อโทมาหาปี๊ปเลยนะ
ชวนไปเจเจกัน
ไม่ลงไม่เลิงอะไรมันแระ
ประชามติ
เห็นมะว่าเพื่อนสำคัญกว่าชาติ
(จะดีเหรอว่ะ)
แล้วก้อนั่งใต้ดินไป
เพราะว่ามันนั่งฟรี
แล้วไปถึงก้อตามหากันหนะ กว่าจะเจอ
ก้อมี เพ่ย ตูน โต้ง
แล้วไปกินส้มตำที่ร้านฝุ่นตลบ
สั่ง ข้าวเหนียว ปีกไก่ทอด ส้มตำปลาร้า ซุปหน่อไม้
ฝรั่งที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ หล่อและน่ารักมากมาย
กินเส็ดก้อไปเอสปาหนาด
(ไม่ได้ไรจากเจเจ แถมร้อนโคตร)
ถึงเอสปาหนาด ก้อหาร้านทาโกะยากิที่อร่อยที่สุดในโลก
..."กินดาโกะ"..
ทาโกะยากิ 6 ลูก 99 บาท
แพงโคตรรรรรร
แต่มาถึงแระ ก้อต้องกิน
หืมมม...
ไม่เคยกินทาโกะที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน
ปลาหมึกงี้ชิ้นเบอเริ่ม
ไม่เหมือนทาโกะที่วิดวะ
แป้งงี้ติดหนึบเปนลูกชินแป้งสอดไส้ปลาหมึก
(น่าจะนึกภาพกันออก) เหอๆ
คำแรกที่เข้าปาก
กรอบนอกนุ่มใน
ได้เคี้ยวปลาหมึกจิงๆ ไม่ใช่วิญญาณ
โอววว...
สวรรค์จิงๆ
...
กินเส็ดเราก้อเดินเล่นกันในนั้น
คนน้อยจัง
แล้วก้อเดินออกมาซะอย่างงั้น
แล้วก้อแยกย้ายกันกลับบ้าน
...กลับถึงบ้าน
น้องก้อมาชวนไปดูหนัง
ไปดูคู่แรด
(เห็นคุณตูนหรือคุณโต้งบ่นอยากดู)
แล้วก้อบอกแม่ว่าจะไปซื้อของ
เลวหวะ..
โกหกแม่
(แต่ก้อไปซื้อของจิงๆ นะ ได้หนังสือมาเล่มนึง)
อิอิ
ซื้อตั๋วหนังเส็ดก้อไปหาไรกินที่เชสเตอร์กริล
(กินอีกแร้ว) สั่งปีกไก่มากิน 5 ชิ้น
โคตรไม่หร่อยเลย
ทำค้างไว้มาปีนึงรึไง
เหนียว และเย็น สุดๆ
ทำใจว่ะ
ดูหนัง
หนังโคตรจะฮา
นั่งหัวเราะทั้งเรื่อง
ออกมาจากโรงหนัง
ก้อไปกินซเวนเซ่น
ฟองดู แฟนตาเซีย
ก้องั้นๆ แหละว๊า
ไอติมทั่วไป
กลับบ้านแระ
.......
เขียนไรเยอะแยะจัง
รู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะเปนสาระอะไรเลยนะเนี่ย
แต่ก้อขอขอบพระขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน
ที่อุส่าห์ทนอ่านมาจนจบ
..อิอิ..
ไหนๆ ก้ออ่านมาจนขนาดนี้แระ
ก้อเม้นๆ ให้เจ้าของสเปซกันหน่อยละกัน
สุดท้ายนี้...
ตอนนี้มันก้อดึกละ
อีกสามนาทีจะเที่ยงคืน
ก้อขอให้หลับไม่ต้องฝันเลย
เพราะเค้าบอกว่าคนที่ไม่ฝันแสดงว่าหลับสนิท
พอหลับสนิท
พุ่งนี้เช้าตื่นมาจะได้สดชื่นไงหละ
กู๊ดไนท์จ้า
12 agosto ลูกๆ ทุกคนควรอ่านบทความนี้มาจาก forward เมลล์ที่ได้รับมาเมื่อสองวันก่อน (โชคดีที่เปิดอ่าน)
อยากให้ลูกๆ ทุกคนอ่านกัน
ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคนที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสียคุณเลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อย ยาก วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแล เมื่อท่านจากเราไปแล้วการจัดงานใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ?
ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน เที่ยว นอน กิน ดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผมและผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน "จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง" " กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิดถึงเค้ามั้ยเนี่ย" "รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง " " ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ " ประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆก่อนโทร ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับการคุยโทรศัพท์ ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน " เอ้อ เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน" " ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง" "เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย " "วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง " "อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ" โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง " จนกระทั่งวันนั้น "ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย " "เร็วๆสิ เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ" "แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ " ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า "Home" " โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย" ผมไม่สลับสายผม ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ "และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมีโอกาสฟังเสียงของแม่" หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืนและได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา "ผม" สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือโทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต ผู้หญิงคนเดียวที่ผมสามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือ ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ คนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม "และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต " ในบางครั้งประโยคที่ว่า " ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว" มันก็ไม่เป็นความจริง " เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว" อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผม หลังจากนั้น ไม่นานแฟนผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการกระทำของเราเอง "เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป " ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว --~------~----~------~--~---
อ่านแล้วน้ำตาแทบทะลัก แล้ววันนี้... คุณบอกรักแม่กันหรือยัง สำหรับเพ่ย ทุกๆ วันของเพ่ยก้อเปนวันของม๊า 祝妈节日快乐， 身体健康， 永远幸福！ 09 agosto วัน D Dช่วงนี้ฝนตกบ่อย..
อากาศก้อเลยเย็นสบาย
ชอบจัง
แต่ไม่ชอบก้อตอนที่มันกะลังตกเนี่ยแหละ
คนมันไม่มีร่ม
อยากรู้จังว่า
เวลาแบบนี้
คนอื่นเค้าคิดกันยังไงน้า..
คนบางคน
เวลาอากาศเย็นๆ
ก้อจะชอบปวดหัวเข่า
บอกว่าให้ไปหาหมอ
ก้อไม่ยอมไป
จะรอให้เดินไม่ได้ก่อนแล้วค่อยไปหรือไง
ประสาทหรือป่าว
เจ็บนัก
ก้อไปหาหมอจะได้หายๆ ซะที
จะได้ไม่ต้องมาคร่ำครวญ
ไม่มีไคเค้ามาสงสารหรอกโว้ย
555+
""""""""
07 agosto แง่วว...คะแนนหนี้สินออกแว้วเพิ่งจะสอบเส็ดหมาดๆ ได้ไม่ถึงห้าวัน
...
....
....
.....
..คะแนนหนี้สินออกซะแระ
เฮ้อ!!
อยากรู้เด๋วจัดให้...
คะแนนมันก้อออกแต่ของฉัตรอะนะ
ตอนทำข้อสอบเว้นไว้สองหน้า
คะแนนก้อประมาณ 20 มั้งที่หายไป
ออกมา..เต็ม50
กูได้ 27.5
พอใจยังคับพี่ๆ
-*-
ไอตูน แกได้ 37.5 นะโว้ย เอเป็นของแกหวะ
03 agosto ^^สอบเส็ดแร้ววว^^ควรดีใจมะเนี่ย!!?เหรอ...
ไม่อยากจะเชื่อเลย
เพชรฆาต
——หนี้สิน
มีแต่คนบอกว่าหนี้สินยาก
ตอนอ่านหนังสือ ก้อไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันจะมีอะไรเลย
ชิวๆ
ก้อมันไม่มีอะไร
ตอนอ่านหนังสือยังรู้สึกว่า
สินทรัพย์ยากกว่าหนี้สินอีก
แต่พอทำข้อสอบ...
กูแทบสติหลุด
เปิดข้ามไปเลยทีเดียว
ทำช้อยก้อไม่ได้
มันจะคำนวณโบนัส พรีเมี่ยมอะไรกันนักหนา
สองแผ่นต่อจากช้อยก้อเว้นว่างไว้
วันหลังอาจานไม่ได้ใส่มาให้ก้อได้นะ แบบว่ามันเปลืองกระดาษ และหมึกพิมพ์ และหมึกปากกากูตอนเขียนชื่อ
หลังจากนั้นก้อได้ทำทุกข้อ ของธาริณีก้อง่ายกว่าฉัตร
เพราะกูทำได้
เฮ้อ......
แต่ทำไม
สอบเส็ด
ออกจากห้องสอบ
เครียดน้อยกว่าสินทรัพย์อีก
เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
สงสัย
สี่วันที่ผ่านมา
คงทำให้เราชินชาไปซะแระ
ตอนนี้อยากดูแอนนิเมชั่น
ที่หนูมันเปนพ่อครัวอะ
ไม่มีไคอยากดูเลยเหรอ
เค้าไม่มีเพื่อนไปดู
ไม่รู้จะเขียนไรแล้วอะ
สมองตันแระ
มันเหนื่อย
มันล้าา
ที่คิดไว้ว่าจะทำตอนสอบเส็ด
ถึงตอนนี้ก้อไม่อยากทำอะไรซักอย่างแร้วอะ
เพราะมันไม่ใช่ช่วงสอบงัย
พอแระ
คิดไม่ออกจิงๆ
บับบาย
ไคไม่เม้น ดรอปหนี้สินแน่
25 luglio #**น่าเบื่อ**#ช่วงนี้ใกล้สอบอะ
โรคเดิมเข้าแทรกซ้อน
ไม่รู้เปนไร เวลาจะสอบทีไร คอมพิวเตอร์เนี่ยช่างเปนสิ่งดึงดูดมหัสจรรย์ของโลกกันเลยทีเดียว
ก้อรู้ทั้งรู้ว่ามันไม่มีคนออน ก้อยังจะเข้ามา -*-
ไม่เปนไรมากหรอก (เหรอวะ)
แล้วก้อที่สำคัญ
เบื่อสเปซตัวเองเต็มทน
อยากจะยกเครื่องใหม่
แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะทำไงดี
ไคมีไอเดียดีดี ช่วยเสนอทีคับโผม
บล็อคนี้อัพมาเพื่อบ่น..
มะวานเมื่อ 3 วันก่อน
น้องชายสุดที่รัก (เหรอ)
มาชวนไปว่ายน้ำ มันบอกว่าต้องเอาใบรับรองแพทย์ไปสมัครสมาชิกด้วย
ไอเราก้ออุส่าไปขอมา เสียไปตั้ง 50 บาท
คุยกันซะดิบดีว่าวันจันตอนเช้าเราจะไปกัน
ปรากฏว่า ไอเพ่ยตื่นแต่เช้า ไปปลุกมัน มันเจือกไม่ตื่น
น่าถีบไม๊หละ
พี่สาวที่แสนดีก้อเลยได้ทีนอนต่อ
ไคจะไปรู้ว่าวันนี้จะรถติด ก้อออกจากบ้าน 8.50 น.
เวลาอย่างงี้ชาวบ้านเค้าเข้าออฟฟิสกันหมดแล้ว แต่..... รถติดกว่าตอนก่อน 8 โมงซะอีก
ไปถึงมหาลัยเกือบ 11 โมง ข้าวเช้าก้อยังไม่กิน
ซัดไก่ทอดใต้ ศร. เข้าไปถุงนึง ก้อพอทำให้หายหิวได้
เอาชีทแม็คให้วาล์ว เส็ด 11 โมงไปเรียนเฮลท์
....มันไม่เช็คชื่อว่ะ....
-*-
ช่างเหอะ มาเดินเล่น มาดูน้ำดำๆ ที่บาร์ใหม่ มานั่งแท็กซี่ มาเดินตากฝน
อยู่บ้านคงไม่มีโอกาสได้เจออะไรแบบนี้..เหอะ
ตอนนี้กี่โมงแร้วววว
...
เที่ยงคืนยี่สิบเจ็ด
...
พุ่งนี้น้องชายบอกว่าจะมาปลุกไปว่ายน้ำ
ไอป๊อป (ญาติกัน) ก้อจะไปด้วย
ดูซิว่ามันจะตื่นไหม๊
เหอๆ
ตอนนี้อ่านเฮลท์ไป 3 บทแระ
บัญชีก้อห่างหายไปนานตั้งแต่ตอนนั้น
การบ้านทำเส้ดแระ แต่ยังไม่ได้ลงกระดาษส่ง
สรุปครั้งที่ 10-12 ก้อยังเหมือนเดิม
สแตท ทำแบบฝึกหัดถึงบท 3 ระ รู้สึกว่าเรื่องความน่าจะเป็นเนี่ย ยากโคตรๆ
แม็คโคร เรียนพี่ต่อมาจะช่วยอะไรไหม๊ เรียนเส็ดก้อทิ้งขว้าง มีเอามาอ่านไหม๊
มีไรอีก..
อิ้ง นอกจากในห้องเรียน หนังสืออยู่ไหนเหรอ -*-
ชีวิตประจำวันกูมีอะไรดีดีมั่งไหม๊
...
ถ้าสอบเส็ดนะ
จะอ่านจักรพรรดินีให้จบ
จะอ่านเซ็ปติมัสฮีป
อ่านหนังสือทั้งหลายแหล่ที่ซื้อมาเมื่อครั้งไปงานหนังสือ
ให้หมดเลย
แล้วก้อจะคิดว่าสเปซแบบใหม่จะทำไงดี อิอิ
เห็นข้างใต้บล็อคเนี่ยมันมี Windows Live Writer ให้โหลด
อยากรู้ว่ามันคืออะไร แล้วมีไว้ทำอะไร
พิมไปพิมมาก้อได้ตัวหนังสือมาเยอะแยะเลย
รู้สึกว่าช่วงนี้จะพิมเร็วขึ้นกว่ามะก่อนนิดนึง
รู้สึกดีจัง
ง่วงแระหละ
ตอนนี้มันเที่ยง(คืน)สี่สิบแล้ว
เอ่อใช่..
มะกี๊มะม๊ามาชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ
มาถามเฉยว่าทำไมเด๋วนี้ไม่อยากกินก๋วยเตี๋ยวเรือแล้วหละ
ว่างๆ เราไปกินกันนะ
----***-----
รู้ๆ กันนะเพื่อนๆ
ไม่รู้ว่าพวกแกอ่านกันไปถึงไหนแล้ว
คงไม่ได้ขี้เกียดเหมือนอย่างเรา
ยังไงก้อตั้งใจอ่านหนังสือหละ
สุ..เด๋วนี้แกไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยนะ
กิ๊บ..เราอิ่มแล้วเราเพิ่งกินไปถุงนึง
เอ๋ย..ช่วยแปลภาษายอดให้ที
ตูน..แกอ่านพอแล้ว เทพอย่างแก
โต้ง..สงสัยเทอมนี้แกคง 3.6 อัพ
ยอด..ฟิตปั๋งขึ้นเยอะเลย
นุ้ย..เมื่อไหร่แกจะเลิกบ้าน้องซะที เตียงแกนอนสบายมักๆ
เมย์ หม่อน วาล์ว..พวกแกสามคน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน
นุ..วันหลังแกมีไรก้อโทมาก้อได้ ไม่ต้องรอให้เราออนหรอก
อง.....
เชด.....
พี่กวาง..มะไหร่หนูจะได้กินฟูจิ
ไปนอนแระดีกว่า จะตี 1 แระ
ฝันดีทุกคนนะจ๊ะ
พุ่งนี้ตื่นมาจะได้มีสมาธือ่านหนังสือ
จุ๊ฟฟๆๆ
15 luglio ~*อาเซียงคัมแบ็ค*~วันนี้รู้สึกไม่ขี้เกียจละ
อยากอัพสเปซขึ้นมา
ก้อไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก
หลังจากที่ไม่ได้อัพอะไรที่เปนสาระมานาน
.....
มะวานอาเซียงกลับมาจากจีน
(มะได้ไปรับหละ..ติดเรียน)
วันนี้มันก้อถ่อมาถึงบ้านเพ่ย
ไม่อยากจะเม้าส์
ไปตั้งเปนปีๆ มีของฝากนิสเดียว
แต่อภัย.. เพราะหนึ่งในนั้นมีหนังเรื่อง FAST FOOD NATION อยู่ด้วย
ทำไมหนะเหรอ ก้ออาวิลแสดงงัย อิอิ
แล้วก้อมีรองเท้าแตะคู่เล็กๆ ไว้ห้อยกระเป๋า
ผักกาดดอง - อร่อยมักๆ ถึงกับเติมข้าวอีกชาม
ปากกาลายโดเรมอนสีเขียว เปนปากกาเจล เขียนมันดี
ส่วนไอเซฟ ให้บ๊วยมาห่อนึง ชอบๆๆ
หลังจากที่เซฟพาเซียงมาบ้านเพ่ย
มันก้อหายหัวไป
ก้อนั่งกินนอนกิน เล่นเนตฟังเพลง คุยกันเฮฮา(กันสองคน)..
อาเซียงพุงใหญ่ขึ้นหละ ไม่เหลือคราบมะก่อน
แถม..ไม่ดูแลตัวเองเล๊ย ปล่อยให้ตาดำไปถึงหนังตา ยิ่งกว่าหมีแพนด้าตัวไหนในโลกนี้
ตอนเที่ยงกว่าๆ ออกไปหาซื้อหนมกินที่เซเว่น
ไปรู้ไปอดอยากจากไหนมา หิ้วกลับมาสองถุงบวมๆ กะไอติมคนละแท่ง
มาถึงบ้าน สั่งก๋วยเตี๋ยวเลย อาเซียงได้เส้นเล็กพิเศษ...ไม่ดิ ต้องเส้นเล็กคอมโบไซด์
เห็นแล้วกูยังอึ้งเลย เฮียตี๋ทำมาทำไมเยอะแยะมากมาย ยังมีขนมอีกนะ
แต่...หมด...
ต่อด้วยไก่อบบาบีคิวของซีพี
โฟโมทโอเมก3
แค่นี้ก้อไม่ไหวแล้วนะ
จากนั้นก้อนั่งกินนอนกินไปจนถึงบ่ายสาม
อาเซียงบอกว่าเครื่องออกหกโมง แต่ต้องไปเอาตั๋วที่น้าก่อนสี่โมง
ก้อไปกัน...ถึงดอนเมืองตั้งแต่ยังไม่สี่โมง ก้อลัลลากันไป
กว่าน้าเซ๊ยงจะมาเช็คอินเส็ดมาดูตั๋ว กำเลย
เครื่องดีเลย์ไปออกทุ่มยี่สิบ ทำไงอะ มีเวลาอีกตั้งเยอะ
ตอนนั้น 16.45
อาเซียง.."ไปถ่ายรูปกัน"
เพ่ย.."ป่ะ"
แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุย
คำนวณเวลาแล้วมันน่าจะถ่ายกันทันนะ..
ออกมาโบกแท็กซี่ไปเซ็นทรัลลาดพร้าว
เดินหาตู้ญี่ปุ่นตั้งนาน
นึกว่าจะได้ถ่ายตู้เน่าๆ ซะระ
..แชะ..
..แชะ..
..แชะ..
..แชะ..
..แชะ..
..แชะ..
........
เส็ดแระ
........
ตั้งตัวไม่ติด จะรีบถ่ายไปไหนอะ
เลือกรูปๆ แต่งรูปกันอย่างเมามันส์
ตื่นเต้นกัวแต่งไม่ทัน
อิอิ
รูปออกมาแร้น สวยงาม
เดินออกมาจากร้านได้ไม่ถึงร้อยเมตร
อาเซียง.."เพ่ยกูอยากถ่ายอีกอะ"
เพ่ย.."ป่ะ"
ไม่ปฏิเสธอีกแล้วคับโผม
ไป 6 แชะ
คราวนี้เลือกรูปไม่ทัน มัวแต่เรื่องมาก เลยได้มาแค่สามรูปอะ T_T
เส็ดปื๊บ
อาเซียง.."เพ๊ยยยย (พูดด้วยน้ำเสียงตกใจตาโต) จะทุ่มนึงแล้วมึง"
เพ่ย.."ห๊าา..ตายแน่มึง มาถ่ายรูปจนตกเครื่อง"
(แต่..เวลามันก้อผ่านไปแป๊ปเดียวเองนะ กูก้อเลยหยิบโทสับขึ้นมาเบิ่ง)
เพ่ย.."ไอเซียง..มึงไม่ได้เปลี่ยนเวลา นั่นมันเวลาของจีน"
อาเซียง.."เออ วะ"
เพ่ย.."ทำกูตกใจ"
รีบเดินเลย ข้ามสะพานไปขึ้นแท็กซี่
แม่งมีแต่คนมาแย่ง กูสิรำคาน ยอมเดินขึ้นไปอีกไกลเพื่อเปนคนแรก
และเราก้อได้ขึ้นแท็กซี่มา หุหุหุ
เพ่ย.."เหยียบขึ้นโทรลเวย์ไปเลยพี่"
ถึงดอนเมืองก้อร่ำลากัน
เพ่ยก้อนั่งแท็กซี่กลับบ้าน อยากนอนชะมัดยาด ง่วงๆๆๆๆๆ
แต่กลัวตื่นมาได้สามีไม่รู้ตัว..เหอๆ
แท็กซี่ก้อขับไป..
ขับไป..
ขับไป..
จนไกลลงทางด่วนละ
โทสับก้อดัง
"ปี๊ปปป"
เพ่ย.."ฮาโหล"
อาเซียง.."ไอเพ่ย มึงงงง เครื่องดีเลย์อีกแล้ว ไปออกตอนทุ่มห้าสิบหนะมึง กูสิเซ็ง ไม่งั้นจะถ่ายอีกรอบ"
เพ่ย.."กร๊ากกกกก"
ถึงบ้าน
ปะป๊าออกค่าแท็กซี่ให้ ดีดี จะได้เก็บตังไปกินหนม
อิอิ
มานั่งๆ คิดๆ ดู
วันนี้ตื่นก้อสาย การบ้านก้อยังไม่ได้ทำ
สรุปบรรยายตั้งแต่ครั้งที่ 10-12 อีก
หนังสือก้อไม่ได้อ่าน
ทำไรมั่ง
กิน
คุย
กิน
คุย
นั่งรถ
ถ่ายรูป
กิน
...
ใกล้สอบแร้นน้า
เพ่ยก้อยังจัดการชีวิตตัวเองไม่เส็ดซะที
เด๋ววันอังคารไอกอล์ฟ กะ ไอพิ้งก้อจะกลับมาแล้ว
เราจะไปดูแฮร์รี่กัน
เราจะไปถ่ายรูปกัน
เราก้อจะไปกินสเต็ค
แล้วเราก้อจะทำอะไรๆ อีกด้วยกัน
ก้อจาพายายาม
ทำตัวให้ขยันๆ
อ่านหนังสือเยอะๆ
จาได้สอบได้ (ไหม๊เนี่ย) เหอๆ
เอาเปนว่าเรื่องมันก้อผ่านมาแล้ว
มาคิดว่าต่อไปเราจะไปกินกันที่ไหนดี
เฮ้ย
ไม่ใช่แระ
ต่อไปเราจะทำอะไรดี
อิอิ
แต่ตอนนี้ ง่วงแระ
ลาเลยนะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ
..คิดถึงทุกคน..
13 luglio BTS02 giugno 读不尽的书，走不完的路读不尽的书，走不完的路
——谈有关学习的俗语
贺 光
走进三月，同学们的汉语学习又正式开始了。我相信，不少刚来中国的同学一定会觉得学汉语是一件很不容易的事，这就对了，汉语里有这样一句俗语，叫做“万事开头难”。意思是：做任何事，开始的时候都会遇到困难和麻烦，但只是要我们有信心，坚持下去，就一定会成功。因此可以说“世上无难事，只怕有心人”。这句俗语为我们找到了战胜困难的出路——要注意时刻树立自己的理想和志气，要做一个有心的人。
在汉语这个广阔的天地里，跟读书、学习有关的俗语很多，“读不尽的书，走不完的路”是最有意义的一个。它告诉我们：知识就像大海一样无穷无尽，人们学习也应该像走路一样，一步一脚印儿去走。因此，也有人用“读万卷书，行万里路”这个俗语来鼓励人们去努力学习，更有人用“活到老，学到老”来告诫人们学习是无止境的。有的同学会说，既然是“活到老，学到老”，我就可以趁年轻先多玩儿几年，玩够了再学习也不迟。正好，汉语里的另一个俗语这样劝诫我们： “少壮不努力，老大徒伤悲”。就是说，年轻时如果不努力，老了以后就会留下很多遗憾甚至是悲伤。中国有一首非常有名的《明日歌》，表达的是同样的意思：“明日复明日，明日何其多？我生待明日，万事成蹉跎。”总是等待明天，任何人都将一事无成。
说到“明日”，必须跟时间联系起来，因为读书、学习是要花时间的，而“光阴似箭”、“机不可失，时不再来”这两个俗语告诉我们，时间过得非常快，如果浪费了宝贵的时间，就等于放弃了成功的机会，它永远也不会再回到你的身边来。今天我们常说，“时间就是金钱，时间就是生命”，而汉语俗语早就告诉大家：“一寸光阴一寸金，寸金难买寸光阴”。对于广大学生来说，时间就是知识，就是比黄金还要宝贵的知识，这正如俗语所说：“黄金贵有价，知识无价宝”。上边这几个有关时间、金钱、知识的俗语都很文雅，其实，俗语本来是百姓口头流传的很通俗的句子，不信你看：“过了这个村，就没这个店了”。它明确地告诉我们必须抓住今天的机会，做好该做的每件事。千万不能“当一天和尚撞一天钟”，“等着天上掉馅儿饼”。
有的同学会说，汉语特别是汉字这么难，再努力也未必能学好。不对！俗语说“只要功夫深，铁杵磨成针”，这是跟大诗人李白有关的故事，问问你的老师，他一定会让你明白这句俗语的意义的。说到功夫，汉语还有这样的俗语：“功夫不负有心人”，“功到自然成”！功夫，就是时间，只要肯花时间和力气，就没有办不成的事。学习也是一样，请记住老师的话。
有的同学会说：老师，您说得那么轻松，我们刚刚开始学习汉语，什么时候、怎样才能把汉语说流利呢？没问题，还是那句话，要花时间、花功夫。俗话说：“师傅领进门，学习靠个人”，除了课上认真听老师讲课以外，课下更多的时间要自己练习。中国这么大，人这么多，到处都能成为学习的课堂，任何人都可以成为你学习的老师，课文里不是告诉过我们孔子的话吗？——“三人行必有我师”！只要大家花时间去努力学习，就一定能学好汉语，甚至会超过你的很多老师。“青出于蓝而胜于蓝”这句俗话，表明的就是这样一个简单的道理。
读书、学习、时间、知识，只要我们抓住每一次机会，充分利用好自己的时间，多读书、多学习，就一定能获得丰富的知识，知识就像无边的天空和辽阔的海洋一样，我们可以奋力去拼搏，正如俗话所说：“海阔凭鱼跃，天高任鸟飞！”愿广大读者能够在知识这个广阔的天地里尽情地驰骋，同时记住这样一句俗话：“千里之行，始于足下。”一步一步地向前走，前边一定是一片光明。
（作者单位： 北京语言文化大学基础汉语系）
04 aprile "Girlfriend"ฮิ้ววววว....
เอาเอ็มวีมาลงแว้ว
นี่เปนเนื้อเพลงจ้า..
Single: Girlfriend
Artist: Avril Lavigne
Album: "The Best Dumn Thing"
Hey hey, you you
I don't like your girlfriend No way, no way I think you need a new one Hey hey, you you I could be your girlfriend Hey hey, you you I know that you like me No way, no way You know it's not a secret Hey hey, you you I want to be your girlfriend You're so fine I want you mine You're so delicious I think about you all the time You're so addictive Don't you know What I can do To make you feel alright (alright alright alright) Don't pretend I think you know I'm damn precious And hell yeah I'm the mother fucking princess I can tell you like me too And you know I'm right (I'm right I'm right I'm right) She's like so whatever You can do so much better I think we should get together now And that's what everyone's talking about Hey hey, you you I don't like your girlfriend No way no way I think you need a new one Hey hey, you you I could be your girlfriend Hey hey, you you I know that you like me No way, no way You know it's not a secret Hey hey, you you I want to be your girlfriend I can see the way I see the way you look at me And even when you look away I know you think of me I know you talk about me all the time Again and again (Again again again) So come over here And tell me what I wanna hear Better, yet, make your girlfriend disappear I don't wanna hear you say her name Ever again (Ever again again again) cuz..
She's like so whatever And you can do so much better I think we should get together now And that's what everyone's talking about Hey hey, you you I don't like your girlfriend No way, no way I think you need a new one Hey hey, you you I could be your girlfriend Hey hey, you you I know that you like me No way, no way You know it's not a secret Hey hey, you you I want to be your girlfriend In a second you'll be wrapped around my finger 'Cause I can, cause I can do it better There's no other, so when's it gonna sink in She's so stupid, what the hell were you thinking? In a second you'll be wrapped around my finger 'Cause I can, cause I can do it better There's no other, so when's it gonna sink in She's so stupid, what the hell were you thinking? Hey hey, you you I don't like your girlfriend No way, no way I think you need a new one Hey hey, you you I could be your girlfriend (No way No way) Hey hey, you you I know that you like me No way, no way You know it's not a secret Hey hey, you you I want to be your girlfriend Hey hey, you you I don't like your girlfriend ( No Way!) No way, no way I think you need a new one (Hey!) Hey hey, you you I could be your girlfriend ( No Way!) Hey hey, you you I know that you like me ( No Way!) No way, no way You know it's not a secret ( Hey!) Hey hey, you you I want to be your girlfriend ( No Way!) Hey Hey! +++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้ทำโจทย์ HSK แล้วเจอบทความนึงชอบมากมาย
ไคอ่านจีนออกก้อลองอ่านดูอะ..
从前，有个脾气很坏的小男孩。一天，他父亲给了他一大包钉子，要求他每发一次脾气都必须用铁锤在他家后院栅栏上钉一颗钉子。第一天，小男孩共在栅栏上钉了37颗钉子。
过了几个星期，小男孩学会了控制自己的愤怒，每天钉在栅栏上的钉子的数目逐渐减少了。他把自己的转变告诉了父亲。他父亲又建议说：“如果你能坚持一整天不发脾气，就从栅栏上拔下一颗钉子。”经过一段时间，小男孩终于把栅栏上所有的钉子都拔掉了。
父亲拉着他的手来到栅栏边，说：“儿子，你做得很好。但是，你看一看那些钉子在栅栏上留下了那么多小孔，栅栏再也不会是原来的样子了。当你向别人发过脾气之后，你的言语就像这些小孔一样，会在人们的心中留下了伤口。你这样做就好比用刀子刺向了某人的身体，然后再拔出来。无论你说多少次对不起，那伤口都会永远存在。其实，口头上对人们造成的伤害与伤害人们的肉体没什么两样。”
ตามคำเรียกร้องของแกอะ..โต้ง..
มันแปลงี้อะ
แต่ก่อน มีเด็กชายอารมณ์ร้ายคนหนึ่ง วันหนึ่ง พ่อของเขาได้มอบตะปูให้เขาห่อนึง บอกเขาว่าทุกครั้งที่โมโหอารมณ์ร้ายต้องนำตะปูไปตอกไว้ที่ราวกั้นในสวนหลังบ้าน ปรากฎว่าในวันแรก เด็กชายตอกตะปูบนราวกั้นถึง 37 เล่ม
หลายสัปดาห์ผ่านไป เด็กชายรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเอง จำนวนตะปูที่ตอกบนราวกั้นก็ค่อยๆ ลดลง เด็กชายได้เล่าถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเองให้คุณพ่อฟัง พ่อของเด็กชายเสนอว่า ถ้าเด็กชายสามารถยืนหยัดไม่โมโหได้วันนึงเต็มๆ ก็ให้ไปถอนตะปูลงมาจากราวกั้นตัวนึง กาลเวลาผ่านไป เด็กชายก็สามารถถอนตะปูออกจากราวกั้นได้ทั้งหมด
คุณพ่อจูงมือเขามาถึงที่ราวกั้นแล้วบอกว่า:"ลูกรัก ลูกทำได้ดีมาก แต่ว่า ลูกดูนี่ซิ ตะปูได้ทิ้งรูเล็กๆ บนราวกั้นไว้มากมาย ราวกั้นไม่สามารถกลับมาเป็นอย่างเดิมได้อีกแล้ว เมื่อลูกโมโหอารมณ์ร้ายใส่คนอื่นแล้ว คำพูดของลูกก็เหมือนรูเล็กๆ พวกนี้ จะไปสร้างบาดแผลในใจของผู้อื่น ลูกทำอย่างนี้ ก็เหมือนกับเอามีดไปทิ่มแทงคนบนร่างกายของคนอื่น จากนั้นดึงมันออกมา ไม่ว่าลูกจะพูดคำว่าขอโทษสักกี่ครั้ง บาดแผลนั้นก็จะยังคงอยู่ตลอดไป ที่จริงแล้ว การที่เราทำร้ายคนอื่นด้วยคำพูด กับการที่เราทำร้ายร่างกายของคนอื่น มันก็ไม่ได้มีอะไรต่างกัน"
หุหุ เรื่องมันก้อเปนเช่นนี้แล
30 marzo ~+=`Summer`=+~
ก่อนอื่น... ...
ช่วงนี้มีอะไรมากมายหลั่งไหลเข้ามาในชีวิต ...
เอาข่าวล่าสุดก่อนละกัน.. เมื่อวานนี้.. ~ขอบคุณพวกแกที่เป็นห่วง ++ร๊ากกกกกพวกแกเทร่สุด.. ตอนนี้ก้อ 12.24 เอเอ็ม
24 febbraio final life!!อีก 2 วันก้อจะสอบแล้วนะ
เพ่ยยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยอะ ความรู้สึกตอนนี้คือ ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะสอบ ทั้งๆ ที่ 2 วันมันจะไปอ่านได้อะไร
วันนี้ไปสอนหนังสือเป็นวันที่ 2 อาทิตย์ที่แล้วใส่กางเกงไปผู้จัดการเค้าเดินเข้ามาบอกว่า "น้องเพ่ยค่ะ อาทิตย์หน้าใส่กระโปรงกะรองเท้าคัทชูมานะค่ะ" ......
อึ้งไปเลย ก้อทีแรกบอกว่าห้ามใส่เสื้อยืดเกงยีนส์ เราก้อใส่เกงผ้ามางะ ทีนี้จะบอกให้ใส่กระโปรง โอ้พระเจ้าช่วยมันทอด มันจะอะไรกันนักกันหนา
ก้อทำไงได้ มะวานไปซื้อชุดกะชินจัง กินไก่ย่างพริกไทยอะไรซะอย่างอะ โดนถามแบบสอบถามจนหิวอีกรอบ กลับถึงบ้านเหรอ กินสุกี่ต่อ ตาต้าเลี้ยงอ่า
ปิดเทอมก้ออดไปค่าย เรื่องมันยาวยืดขี้เกียดเล่า
ก้อไม่รู้จะเขียนไรแล้วอะ ตอนจะมาเขียนคิดอะไรได้ตั้งเยอะ ตอนนี้ลืมไปหมดเรย
เอาเป็นว่าใจความสำคัญคือยังมะได้อ่านหนังสือ เทอมนี้อาจได้ 2 เหอๆ
เหนื่อยว่ะ ไม่รู้เรื่องอะไรเยอะแยะถาโถมเข้ามา
ทำไมต้องมีสิ่งมีชีวิต ทำไมต้องดิ้นรน กินเส็ดก้อหิว ไม่นอนก้อตื่น เกิดมาเด๋วก้อตาย โอ๊ยยยยยยยยย
จุด จุด จุด
ไปแระ สมองเป็นขี้เถ้าพอดี
ขอให้คนที่อ่านหนังสือสอบได้ทุกคน คนที่ไม่ได้อ่านก้อเดาถูกทุกข้อ
แง่ว
บับบาย
//
01 febbraio มาแว้วอัลบัมใหม่ของ Avril
02 gennaio ปีใหม่ที่ไม่ใหม่...ผ่านไปแล้วปีจอ
...เข้าสู่ปีกุน
...วันที่ 1 ม.ค. เพิ่งผ่านไปได้แค่วันกว่าๆ แต่ชีวิตของฉันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผิดแผกไปจากเดิมเลย
...กิจวัตรประจำวันเดิมๆ นอนตื่นสายๆ เหมือนเดิม ติดละครเหมือนเดิม กินเยอะเหมือนเดิม ปวดหัวเหมือนเดิม ขี้เกียดเหมือนเดืม ฯลฯ เหมือนเดิมทุกอย่าง
...ปีใหม่ทั้งที...
...ไม่เห็นจะใหม่อย่างว่าเลย
...*-*"
...แต่...ชีวิตเรา
...มันอยู่ที่เราซิ!!
...ว่าเราจะทำตัวเราให้เป็นเหมือนเดิม หรือ จะทำตัวใหม่ๆ
...ไคมันจะมาลิขิตชีวิตเราได้ นอกจากตัวเราเอง
...อยากจะสารภาพ...สิ่งที่พูดไปเมื่อบล็อคที่แล้ว.....ทำไม่ได้เลยซักข้อ (ชั้นจะบาปไม๊เนี่ย)
...เฮ้อ**
...พุ่งนี้ก้อต้องยอมรับชะตากรรมซะแล้ว กลับไปเริ่มต้นใหม่ สิ่งไม่ดีที่ผ่านมาแล้ว ก้อให้มันผ่านเลยไป เป็นคนใหม่ เป็นคนดีที่ปะป๊ามะม๊าต้องการ
...ฉันจะไม่สาบานอะไรอีก
...เพราะมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย
...เคยมีคนบอกว่า :
"ทุกอย่างอยู่ที่ใจ"
...ถ้าใจเราเข้มแข็งพอ แม้มีอุปสรรคใดๆ มาขวางกั้น เราย่อมฝ่าฟันมันไปได้
...แต่อุปสรรคไหนเลยจะยิ่งใหญ่ไปกว่าตัวเราเอง
...ถ้าเราบังคับตัวเองไม่ได้ ปล่อยให้ความอยากชั่วครู่มาทำลายความตั้งใจของเรา ถ้างั้น อย่าแม้แต่จะคิดที่จะเริ่มต้นใหม่เลย.....
...หลายคน (รวมทั้งฉันด้วย) บอกว่าตั้งแต่นี้ไปชั้นจะเป็นคนใหม่ จะไม่ทำอย่างนู้นอย่างนี้เหมือนเดิม เชื่อเถอะว่าอย่างเก่งก้อไม่เกินเดือน
...เพราะอะไรหละ...??
...ก็คำพูดที่พูดออกมา มันไม่ได้มาจากความรู้สึกผิดสำนึกจริงๆ พูดไปอย่างนั้น สุดท้ายก้อปล่อยให้กิเลสในใจมันเป็นนาย
...ทางที่ดีที่สุด ไม่ต้องพูด ไม่ต้องสาบานอะไรทั้งสิ้น
...หากเราคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองในทางที่ดีขึ้น ไม่ต้องป่าวประกาศให้ใครๆ เค้ารู้
...แค่ลงมือทำ Just do it"
...แล้วการกระทำของเราก็จะเป็นตัวบอกทุกคนเองว่าเราได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
...ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นรอคอยว่าเมื่อไหร่เราจะเปลี่ยนไปได้อย่างที่เราบอก
...ทุกคนว่าจริงไหม๊หละ?!!?**
...//
...ปล. ผิดไปละ, จิงๆ ทำได้ข้อนึงคือ ...No Shopping... เนื่องจากทรัพย์จาง เหอๆ
09 dicembre To take an OATH!!From now on...... (till late exam)""
I VOW
that
in every day routine
..NO MSN..
..NO TV..
..NO COMIC..
..NO SLEEP..
(i mean in a day)
..NO PHONE CALL..
(excepting questions)
..NO SHOPPING..
..NO DREAMING..
..NO LAZY..
'n
>>WORK HARD<<
!!Cheering up!!
++POWER ME++
//...Miss everybody na!!
“我发誓”
从现在开始
直到期中考
..不会再网上聊天..
..不会再看戏..
..不会再读卡通..
..不会在白天睡懒觉..
..不会再谈电话..
..不会再卖废品..
..不会在幻想..
..不会再懒..
...
“坚持到底”
为我加油哦！
//...想你们！
21 novembre อารมณ์นี้แหละอยากเขียนอะไรตั้งเยอะแยะ แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เอาเปนว่า... ช่างเหอะ ไปแระ 05 novembre วันเกิดเซียง**5 พ.ย. วันเกิดเซียง
แก่แล้วก้อแก่อีก แก่ไม่รู้จักพอ 55+
Happy Birthday 19th!!
生日快乐哦！
想你想疯了 04 novembre คืนสู่เหย้าตั้งแต่วันที่จบจาก ปว. ไปก้อไม่ได้มาอีกเลย จนกระทั่งมะม๊ามาทอดกฐินแล้วก้อจะไปงานราชพฤษ ก้อเลยได้ติดสอยห้อยตามมาด้วย แต่ก้อไม่ได้ไปกะมะม๊าเหรอนะ อยู่ลำปางนี่แหละ อิอิ วันที่รอคอยมานาน
วันที่ 2 พ.ย. 49 เวลา 23.30 น. มาถึงตัวเมืองลำปาง 23.40 น. ก้อเลี้ยวเข้ามาใน รร. ท่านป้าก้อมารอรับอยู่แล้ว มองไปบนหอเค้าก้อปิดไฟหลับกันหมด (สมัยกรูอยู่เที่ยงคืนยังไม่มีท่าทีว่าจะปิด เหอๆ) ก้อจัดการขนกระเป๋าเข้าหอกัน ได้พักชั้นหนี่งหละ อากาศที่ลำปางก้อเริ่มเย็นกันแล้ว (กทม ยังคงเปนฤดูร้อน) ไม่ได้เตรียมเสื้อหนาวมาด้วย ไม่เปนไร ยืมรุ่นน้องเอา เข้าถึงหอก้ออาบน้ำนอน
ตื่นเช้ามา ก้อไปกินอาหารเช้า ข้าวมันไก่หะข้าวต้มจะเลือกอะไรหละ ก้อต้องกินข้าวมันไก่ พวกผู้ใหญ่ก้อคุยไรกันก้อไม่รู้ เหมือนไม่ได้คุยมา 10 ปี ทั้งๆ ที่เมื่อวานก้อคุยโทสับกันเปนชั่วโมง เหอะ กินเส็ดก้อรีบดอดออกมาจากห้องอาหารเลยอะ พี่สาว--ซินเจีย ก้อออกมาด้วย ไปที่ห้องทำงานซินเจีย ก้อไม่มีไรทำ นั่งจัดโต๊ะทำงานให้ แล้วก้อจัดหนังสือที่พี่แกซื้อมาจากเมืองจีนขึ้นชั้น แล้วก้อเทียวไล้เทียวขื่อ เฮ้อ** กลางวันซินเจียถามว่าจะกินไร ไอเพ่ยตอบแบบไม่คิดเลยว่า "ส้มตำ" 555+ ก้อชวนพี่แอ้ออกมากินด้วย กินเส็ดซินเจียก้อไปซื้อโน๊ตบุ๊ค (มันจะซื้อมาราธอนอะไรขนาดน้าน จำได้ว่าเพิ่งซื้อ) กลับมาถึง รร. ก้อไปหาครูแดง กะ ครูแจ๋ว ประชุมอยู่ทั้งคู่ ดูๆ ไป ที่นี่ก้อไม่มีไรเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ ที่เห็นเด่นๆ ก้อคือ รั้วโรงเรียนอันใหม่ สวยโคตรๆ ไม่น่าเชื่อว่าเปน รร. ที่ชั้นเคยอยู่ 555+ แล้วข้างๆ ก้อยามาฮ่า โชว์รูมมอไซด์ แต่งซะหรูหร่า รูปกอล์ฟไมค์นี่เด่นซะ ร้านเกมส์พี่โหน่งก้อยังคนแน่นเหมือนเดิม ลูกเค้าก้อน่าร๊าก มีร้านเช่าการ์ตูนเปิดใหม่ที่อัศวินด้วยหละ อยู่ตรงข้ามกันล้านทองทางเข้าไปในอัศวิน หนังสือยังน้อยอยู่เลย ก้อเลยเดินไปสวนหนังสือ เช่า Arin's story เล่ม 4 มาอ่าน กลางคืนก้อเล่นไพ่ตามประสา แล้วก้อเช่าหนังมาดู ใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนเด๊ะ ต่างกันตรงที่ไม่มีคนมาว่ากรูได้ 555+ ตอนนอนก้อเอาไอหลิงมานอนด้วย เอ่อ เกือบลืมแหนะ วันนี้ไอปอยก้อมาหาจากลำพูน เพื่อนกรู แต่งตัวเปรี้ยวไม่เคยเปลี่ยน
วันนี้ ตื่น 10 โมง ก้ออาบน้ำแปรงฟัน (ขนลุกซู่ๆ) แผลที่หัวเข่าก้อไม่หายซะที อาบน้ำทีก้อลำบากลำบน วันนี้กะว่าจะไปดูหนัง แล้วกลางคืนไปลอยกระทง (น่าจะลอยกันวันนี้นะเท่าที่ฟังมา) ก้อคงหาหนุ่มๆ แถวนี้ เหอๆ ไคจะไปกะกรูฟ่ะ
พุ่งนี้มะม๊าจะกลับมาลำปางตอนเช้า คงออกจากที่นี่ตอนเกือบเที่ยงหรือเที่ยงๆ สั่งข้าวแต๋นไว้เยอะแยะเลยเด๋วจะเอาไปฝากพวกแกนะ อิอิ
อ่อใช่ ทำไมวิชาพละต้องเขียนใบลาด้วยฟ่ะ ไม่เข้าใจจิงๆ เหอะ..
เด๋วก้อจะได้เวลาปล่อยละ เอาไว้มีอารมณ์แล้วจะมาอัพใหม่ละกันนะ
คิดถึงทุกคนจ้า
จุ๊บๆ  |
|
|
